Wyznaczanie wzoru empirycznego

1. Odwodnienie hydratu

1. Dokładnie zważyć próbkę wodzianu chlorku miedzi i umieścić ją we wstępnie wysuszonym i wytarowanym tyglu. Ważne jest, aby tygiel był suszony w temperaturze powyżej 120 °C w celu usunięcia zaadsorbowanej wilgoci. Zazwyczaj wystarczy 1-2 g związku.
2. Podgrzej próbkę za pomocą palnika Bunsena lub innego źródła płomienia, aż zmieni kolor z zielonkawo-niebieskiego na czerwono-brązowy (rysunek 1). Ta zmiana koloru wskazuje na bezwodną formę chlorku miedzi. Pokrywka może pozostać na tyglu, aby zapobiec rozpryskiwaniu, ale powinna być lekko uchylona, aby umożliwić ucieczkę pary wodnej.
   1. Wymieszaj próbkę, aby upewnić się, że woda została odprowadzona z całej próbki, a kolor jest stały przez cały czas.
   2. Alternatywnie próbkę można umieścić w piecu suszącym o temperaturze powyżej 110 °C.
3. Schłodzić próbkę w eksykatorze. Zapobiega to ponownemu nawodnieniu próbki przez wodę.
4. Zmierzyć masę próbki bezwodnej. Różnica odpowiada wodzie z hydratu, która została utracona podczas podgrzewania.

Rysunek 1. Palnik Bunsena z tyglem ceramicznym.

2. Miedź izolująca

1. Przenieść próbkę do zlewki o pojemności 100 ml i rozpuścić próbkę w 50 ml wody dejonizowanej. Roztwór powinien ponownie zmienić kolor na niebieski, zazwyczaj bardziej niebieski niż uwodnione ciało stałe.
2. Dodaj niewielką ilość (~0,20 g) metalu aluminiowego do zlewki. Spowoduje to, że miedź zmniejszy się do czerwonawego metalu, a aluminium utleni się do bezbarwnego Al³⁺. Niebieski kolor roztworu powinien zniknąć, gdy jony Cu²⁺ utworzą Cu⁰. Po 30 minutach dodaj dodatkowe małe kawałki aluminium, aby upewnić się, że cała miedź zostanie zredukowana do stałej miedzi.
   1. Roztwór zawiera teraz jony Al³⁺, stałą miedź i niewielką ilość stałego aluminium.
3. Rozpuść nadmiar aluminium, dodając ~5 ml 6 M HCl. Aluminium jest amfoteryczne, co oznacza, że może reagować i rozpuszczać się w obecności kwasu lub zasady.
4. Przefiltrować próżniowo bezbarwny roztwór w lejku Büchnera zawierającym wstępnie zważony kawałek bibuły filtracyjnej. Spłucz absolutnym etanolem. Wysuszyć próbkę na powietrzu (nie suszyć w piecu), aby zapobiec tworzeniu się tlenku miedzi (II).
5. Zmierz masę ciała stałego miedzi, aby określić różnicę masy jonu chlorkowego.

3. Obliczenia

1. Określ masę jonu chlorkowego na podstawie różnicy:
   
2. Użyj masy molowej każdego składnika związku, aby określić mole każdego składnika.
3. Podziel mole każdego składnika przez mole najmniejszego składnika, aby uzyskać najmniejszy stosunek liczb całkowitych składników, znany również jako wzór empiryczny związku.