Czuła metoda wizualna do wykrywania bakterii wytwarzających siarkowodór

Zacznij od płytki zawierającej zawiesinę różnych bakterii wytwarzających siarkowodór zdolnych do metabolizowania związków bogatych w siarkę.

Dodać roztwór chlorku bizmutu, który zawiera L-cysteinę jako źródło siarki i krótko inkubować mieszaninę.

Podczas inkubacji bakterie wykorzystują L-cysteinę i wytwarzają siarkowodór, który reaguje z jonami bizmutu, tworząc nierozpuszczalny osad siarczku bizmutu.

Ta reakcja zmienia kolor roztworu z jasnożółtego na, co wskazuje na produkcję siarkowodoru.

Następnie wykonaj test przy użyciu różnych stężeń wodorosiarczku sodu jako wzorca siarkowodoru i dodaj chlorek bizmutu.

Generuje to gradient kolorów od jasnego do intensywnej czerni, reprezentujący poziomy siarkowodoru.

Teraz można wykorzystać ten gradient do wizualnego porównania i oszacowania poziomów siarkowodoru w próbkach bakteryjnych, umożliwiając szybkie wykrycie bakterii wytwarzających siarkowodór.

Wymieszaj 100 mikrolitrów kultury bakteryjnej ze 100 mikrolitrami nowo przygotowanego roztworu bizmutu na 96-dołkowych płytkach do mikromiareczkowania i hoduj przez 20 minut w temperaturze 37 stopni Celsjusza. Dla każdego szczepu bakteryjnego należy przeprowadzić analizę w trzech egzemplarzach.

Po 20 minutach sprawdź, czy kolor się zmienił. Jeśli kolor roztworu zmieni się z jasnożółtego na, oznacza to, że bakterie są w stanie wytwarzać siarkowodór lub H2S. Powtórz ten pomiar trzy razy.

Określić czułość metody, stosując różne stężenia wodorosiarczku sodu zmieszanego z roztworem siarczku bizmutu. Na koniec określ obecność jonów wodorosiarczkowych i siarczkowych, obserwując tworzenie się czarnego osadu siarczku bizmutu. Oceń kolor studni za pomocą skali wizualnej od braku produkcji kolorów do produkcji najciemniejszego czarnego koloru.